Bericht:

23:40 26-03-2007
J.P.Stegers
Het is wel een uitdaging om met 12 leerlingen uit groep 8 die zich voorbereiden op het vormsel een antwoord te zoeken op de vraag: wie is God voor jou?
Kinderen uiten zich spontaan en heel direct. Gelukkig zijn er teken- en schilder-spullen aanwezig, zodat zij zich ook visueel uit kunnen drukken.
Een zegen voor sommige kinderen, want iets doen of maken is voor hen makkelijker dan het met woorden te zeggen. Ik teken mee, hoewel ik een beetje kleurenblind ben en vaak nog in het “koppoterstadium” poppetjes teken. Als je moeilijke dingen vraagt van kinderen, moet je zelf ook meedoen en iets laten zien. Over de hoofden heen praten of tegen kinderen, werkt niet goed. Met kinderen praten en laten merken dat je het soms ook niet weet, maar zoeken naar een antwoord waar je allemaal mee verder kunt, is een aansprekende manier die zij begrijpen.
Het resultaat is een enorme variatie in godsbeelden: god wordt zowel als vrouw en als man getekend, soms zelf zonder herkenbaar gezicht, vaak is er licht in de tekening, dieren worden getekend en sportfiguren; het meest opvallend zijn een aardbol met twee steunende handen eronder en een mooie mandalatekening.
Ik lees voor uit Genesis hoe God de mens geschapen heeft naar zijn beeld en gelijkenis en hem heeft aangesteld als hoeder van de schepping.
Dan barsten de vragen los. Via tegenvragen en zoekende antwoorden wordt het godsbeeld voor ons allen iets duidelijker: evolutietheorie en schepping, hemel en hel, lichtervaringen bij comapatiënten, andere goden en godsdiensten gaan over de tafel.
Iedereen krijgt de kans om vragen te stellen. Hoewel beide avonden allen onderling druk op elkaar reageren, wordt het steeds rustiger en luistert en reageert men vol aandacht.
Op het eind sluit ik af met een spontaan gebed:”God laat ons uw handen zijn voor mensen die U om hulp vragen en mogen wij zelf in andere behulpzame mensen Uw hulp ervaren”
Op weg naar huis bedenk ik, dat dit ook een vruchtbare manier is als voorbereiding op Pasen.
21:53 26-03-2007
Thea en Leo Muller
langs deze weg wilde ik dit adres doorgeven voor het ontvangen van de nieuwsbrief, groetjes Conny Vermeij
13:17 14-03-2007
J.P.Stegers
Maak je spullen klaar en lees je alle informatie over het vormselproject rondom de vraag wie of wat God is; sta je weer bij af als je dinsdag teletekst leest en woensdag het NHD: “Paus houdt vast aan celibaat priesters”.
Een RK-kerk die ruim in zijn priesters zit, zou zich dat kunnen permitteren. Maar de realiteit is, dat in Nederland het aantal priesters op katholieken 1 op 15.000 is en in Afrika en Zuid Amerika 1 op 80.000.
Als we praten over ontkerkelijking kunnen we niet om vele indringende vragen heen. Sluiten kerken vanwege te weinig parochianen of zijn er te weinig pastoraal ingestelde priesters die een parochie kunnen laten bloeien?
In hoeverre zijn katholieken nog geloofwaardig voor zichzelf en anderen als ze maatschappelijke verworvenheden als vrouwenemancipatie, anticonceptie, huwelijk, oecumene etc. moeten verklaren vanuit kerkelijke regels?
Plaatst de katholieke kerk zich zo langzamerhand niet steeds verder buiten de realiteit van het dagelijks leven en dreigt ze zichzelf buiten de zijlijn van het maatschappelijk leven te plaatsen?
Wanneer komt er vanuit de kerk een beweging op gang waarin geestelijke leiders een open dialoog durven aangaan, niet bij voorbaat gebaseerd op allerlei dichtgetimmerde regels waar je bij sommige best grote vraagtekens mag stellen, maar met als uitgangspunt: hoe ga je vanuit de boodschap van het evangelie om met eerbied voor het leven, vrede, gerechtigheid en heelheid van de schepping? In traditioneel katholieke landen als Italië, Spanje en Portugal wringen kerk en staat zich in de meest genante bochten om adequate wetgeving te realiseren. Gevolg is dat 70 % van katholieken zich weinig van de kerkelijke regels aantrekt. Hoe lok je schijnheiligheid uit?
Toch waag ik twee vrijdagavonden een poging samen met vormelingen te zoeken hoe we God een plaats in ons leven kunnen geven. De boodschap van Christus is mij te dierbaar om hem niet door te geven. Maar ik voel me als een kameel die door het oog van de naald moet!
01:53 18-02-2007
J.P.Stegers
Door alle drukte is het zomaar 4 weken terug dat ik in het gastenboek schreef. Er is nogal wat gebeurd in die weken: heel veel reacties op het sluiten van de Don Bosco-kerk in Alkmaar, artikelen over het celibaat in het NHD, ziekte van mijn schoonmoeder, voorgaan in ’t Kruis, de eerste oecumenische viering in de kerk aan de Middenweg en 13 februari mijn verjaardag. Bovendien hoop ik donderdag de laatste plinten in de woning van mijn jongste zoon af te maken en dan zijn we weer een beetje bij de les.
Een vreemde ervaring had ik bij het enveloppen rondbrengen voor de actie kerkbalans. Ik kwam regelmatig de “postbode van de Dionysiuskerk en die van de PKN” grijnzend en verder zonder woorden tegen. Ik had de indruk dat zij net zoveel moeite hadden om de weg te vinden als ik. Over eenheid van christenen gesproken! Heel anders was het zondag 11 februari bij de oecumenische viering, die ik voor de helft kon bijwonen omdat ik van tevoren lector in ’t Kruis was. Gereformeerde, hervormde en katholieke christenen vierden samen met gezang, gebed, overweging en meditatie. Het voelde goed en er was een verfrissende afwisseling van lezingen, intens bidden, zingen, spontaniteit en stille meditatie. Ik werd getroffen door de meditatie bij het kruis van de IGD. Geen kruis dat strak in de lak zit, maar twee gehavende planken met brandplekken en gejut op het strand, vastgezet op een wortelstronk en gesteund door enkele rotsachtige stenen. Een duidelijk herkenbaar symbool van ons gezamenlijk christelijk geloof. Hoe vaak struikel je als gelovige niet bij de keuzes die je constant moet maken tussen de eisen die het dagelijks leven stelt en de twee hoofdgeboden die Jezus ons als leidraad geeft:”Geef God de plaats in je leven waar hij als Schepper recht op heeft en behandel je medemens liefdevol." Ik hoop dat die meer dan lezenswaardige meditatie alsnog op de website komt. Voor mij is het een goed uitgangspunt om de vasten in te gaan als voorbereiding op het Paasfeest.
13:41 19-01-2007
J.P.Stegers
Als ouder heb je soms verplichtingen die zo vanzelfsprekend zijn dat iedereen er maar van uit gaat dat je het doet. Zo heb ik het voorrecht als één van mijn kinderen zelfstandig gaat wonen om te mogen behangen. Als carapatiënt is behang afkrabben en gaten vullen geen pretje, maar als het behang er opzit, heb je wel eer van je werk; zeker als het op patroon moet.
Eigenlijk is het met opvoeden net zo. De meeste dingen regelen zich vanzelf, maar als het om religieuze zaken gaat, begint iedereen moeilijk te kijken. Je kinderen naar de eerste communie begeleiden gaat nog wel. Het is een heel circus, maar iedereen is blij en de hele familie leeft mee en komt met cadeautjes op de officiële dag. Het vormsel is van een heel andere orde. Je hebt dan te maken met pubers en die kunnen tegenwoordig erg mondig zijn. Die laten zich niets wijsmaken en als ouder moet je dan vaak met de billen bloot als je voor je eigen mening moet uitkomen. Ik heb dan ook de grootste bewondering voor ouders die in werkgroepen zitten om samen met kinderen zich voor te bereiden op het vormsel. Eigenlijk is het een soort herhalingscursus om zelf te overdenken wat jouw motivatie is om in woord en daad katholiek te zijn.
Zelf volg ik een cursus van 3 avonden om overeenkomsten en verschillen tussen islam en christendom te leren kennen. De eerste avond viel het me op hoeveel we gemeenschappelijk hebben. De God van Israël, de christenen en de islam worden naast elkaar gezet. Ik geniet van het moment waarop in alle rust katholieken, moslims en protestanten het verband tussen het oude, het nieuwe testament en de koran aanhoren en hun gezamenlijke profeten. Na de pauze wordt het bij het vragen stellen onrustiger. Als het om een extra stuk uitleg gaat ter verduidelijking is er grote aandacht. Op het moment dat enkele personen op details gaan doorzeuren vanuit een overtuigende opstelling beginnen velen te zuchten.
Bij het vormingsproject van mijn kinderen ging het ook zo. Christen zijn is niet makkelijk!
14:31 02-01-2007
J.P.Stegers
Raakt U ook zo in de war met al die zondagen? Regelmatig vraag ik aan anderen welke dag het eigenlijk is. De realiteit toont aan dat wegens gebrek aan priesters en kerkgangers er in veel kerken geen viering op zaterdagavond of zondagmorgen is. Zondagochtend een gedenkwaardige afscheidsviering in de Don Bosco kerk te Alkmaar. Of je een dierbaar familielid begraaft! Deze volkskerk heb ik van de grond af zien opbouwen, betaald door arbeiders met kwartjes en dubbeltjes. Met mijn broers heb ik 25 jaar op het koor gezongen o.l.v. Jaap Ooievaar en Cees Bornewasser. Ik ben er getrouwd, mijn vier kinderen zijn er gedoopt en ik heb er mijn vader en jongste broer begraven. Bouwpastoor van Vliet heb ik samen met mijn broer op het altaar gezet in zijn invalidenwagentje en ik hoor hem nog zeggen tegen mijn broer:”Dit is de eerste en waarschijnlijk de laatste keer dat ik door een belastingambtenaar getild word.” De kerk wordt gevormd door een geloofsgemeenschap van mensen, maar de herinneringen aan dit hoge stolpgebouw hebben mijn geloof voor een groot deel gevormd. Jammer dat pastoor Bus zwak geïnformeerd is over de historie van de parochie. Deken Ambro Bakker had kunnen vertellen hoe hij als neomist met zijn beide ouders per koets naar de noodkerk gereden was voor zijn eerste mis, waarbij ik als kind de solo uit het Gloria van Perosi zong:”Qui tollis peccata mundi, misere nobis.”
( Hij die draagt de zonden van de wereld, ontferm U over ons)
Na de viering bestaat mijn bijdrage aan de sluiting van de kerk door te helpen bij het bouwen van een steiger om het kruis boven het altaar te verwijderen. Op het RTV-nieuws beleef ik opnieuw hoe ik samen met mijn zangvriend Frans den Nijs het kruis definitief neerhaal.
Op nieuwjaarsdag hoor ik pastor de Haan vertellen hoe zijn vader altijd om 12 uur op de knieën voorging in gebed. In gedachten zie ik zo gelijkertijd 10 Haantjes en 10 Stegertjes met hun ouders God eer bewijzen op de grens van oud en nieuw. Zalig Nieuwjaar!
14:00 26-12-2006
J.P.Stegers
Kerstmis blijft een feest van verrassingen. Bij de voorbereiding van de kinderviering open ik de instrumentendoos, die bij allerlei gelegenheden gebruikt wordt en er ontbreekt nogal wat. Toevallig kom ik iemand tegen die als opa met zijn kleinkinderen ook naar die viering gaat en die altijd zo vreselijk kan genieten als 50 kinderen samen muziek maken met die instrumenten op het refrein van midden in de Winternacht. Geeft hij me 100 Euro om de instrumenten aan te vullen! Je zou bijna niets meer durven zeggen tegen mensen, maar ik ben er wel heel gelukkig mee.
De kerk zit om 18.00 uur afgeladen vol en het kinderkoor zingt en speelt een boeiend kerstverhaal.
Het thema van mijn overweging is vertrouwen op het kind in jezelf en je spiegelen in de figuren van de kerststal. Wiens plaats zou je willen innemen en wat zou je willen doen in het kader van het Kerstboodschap? Ik hoor dat er om 18.45 al een rij mensen bij de kerkdeur staat voor de viering van 20.00 uur en besluit geen overweging te houden, maar met de draagbare microfoon het middenpad in te lopen en enkele kinderen te vragen wie zij zouden willen zijn. Het kind staat toch immers centraal met de Kerst.Verrassend zijn de antwoorden van kinderen uit groep 3,4 en 5: Ik wil het kindje zijn, ik de herder, een ander de ezel en een meisje koningin. Een kind wist het niet. Ik geef ieder een klein rolletje mentos (mens = geest, inzicht, moed, geweten in latijn) en wens ze een goede geest toe. Onvoorbereid helpen pubers bij het uitdelen van de instrumenten, reageren de jongere kinderen perfect op mijn directie en blijkt na afloop op een klopper na alles compleet te zijn. Kinderen kunnen meer dan we meestal denken. Bij de communie lopen veel kleuters met hun ouders mee. Ik geef ze een hand en een compliment dat ze aanwezig zijn en geef ze ook een mentosrolletje, want een goede geest kan iedereen gebruiken.Op het eind wenst ieder elkaar een zalig Kerstfeest. De kerk stroomt leeg en weer bomvol. Christus leeft!
01:07 23-12-2006
J.P.Stegers
Het zijn drukke tijden, want Advent is gewoon hard werken naar de Kerst toe. De overweging van Peter Werkhoven in de meditatieviering spreekt mij erg aan en stemt tot nadenken. Gelukkig is hij te lezen op de website. Er is nog een lange weg te gaan voor we de Kerstboodschap van vrede oprecht kunnen uitdragen. Voor mij is de uitnodiging aan de IGD om te participeren in een werkgroep om samen met protestante kerken gezamenlijke vieringen op de tweede zondag van de maand voor te bereiden een belangrijke etappe daarin. Ik heb erg genoten van het plezier dat veel bezoekers hadden bij het beluisteren van de Kerstcd van ons kinderkoor de Edelsteentjes, die aan kerkbezoekers uitgedeeld was vanwege de ruimhartige collectebijdrage.
Verder waren er nog twee concerten met het Christelijk mannenkoor de Lofstem in ’t Kruis en MCA en het oefenen met het familiekoor dat zingt in de Kooimeer op Kerstavond waar ik helaas niet bij kan zijn vanwege de kinderviering.
Afgelopen donderdag mocht ik 500 kinderen van basisschool de Zeppelin verwelkomen in de kerk van het Kruis bij hun Kerstviering. Het is belangrijk dat kinderen de weg naar het kerkgebouw weten te vinden. Het is alleen de uitdaging om vieringen zo’n vorm en inhoud te geven dat het voor kinderen aantrekkelijk is om er regelmatiger te komen. Ik kon niet nalaten om op het eind voor de vredeswens op de melodie van ‘All is well’ de volgende tekst te zingen:
Alles naar wens, voor ieder mens
Engelen zingen luid
Want in de Kerstnacht, in volle pracht
Schijnt hemels licht van boven Zing halleluja
Alles naar wens, voor ieder mens
Laat er toch vrede zijn
Zing het dan uit, van harte en luid
’t Kerstkind ligt in een kribbe Zing halleluja
Wens elkaar vrede op aard.
Er liggen al 55 instrumentjes klaar als begeleiding door de kinderen bij het lied ‘Midden in de Winternacht”. Het kinderkoor heeft flink geoefend op de liedjes uit het met zorg samengestelde boekje. Ik zie nu al uit naar Kerstavond..
16:36 12-12-2006
J.P.Stegers
Advent is voor mij van kinds af aan altijd iets vaags gebleven. Sint Maarten, Sinterklaas en Kerst vroegen altijd veel aandacht en de advent hing er een beetje bij. Alleen het gezongen Rorate Caeli (‘dauwt hemelen van boven en het zal rechtvaardigheid regenen&rsquo was voor mij het sein dat de Kerst naderde en dat we ons daar op moesten voorbereiden. De laatste jaren verandert dat door meditatieve vieringen, die de betekenis van Kerst meer tot zijn recht laten komen.
7 december in Hugo Oord 19.30 uur is het kerkzaaltje bomvol met een zeer gemêleerd gezelschap. Voorganger Ingo Molenaar houdt een goede meditatie en zet alle aanwezigen gelijk op scherp met de vraag: “Weet U wat reflexielijnen zijn?” Het klinkt bekend, maar pas na zijn uitleg, dat je in het duister alleen dankzij de witte lijnen op het zwarte asfalt veilig je weg kunt vervolgen, begint het muntje te vallen. Knap om de tekst van Jesaja 2 zo te vertalen naar het heden, dat je er in de praktijk van het dagelijks leven iets mee kan doen.
10 december is het de Internationale Dag van de Rechten van de Mens. Theo de Haan doet een goed geslaagde poging te voldoen aan het verzoek van Amnestie International om in zijn overweging over de lezingen discriminatie ter sprake te brengen. Waar staan wij als gelovige katholieken als het om Mensenrechten gaat? Hoopgevend is het grote aantal handtekeningen dat gezet wordt op formulieren bij de ingang van de kerk. En nu maar bidden dat in geprekken thuis en op het werk deze kerkgangers tegenwicht durven te bieden aan het gif verspreid door verblinde mensen, die gevoed door angst voor het onbekende, de schuld van mistoestanden projecteren op onschuldige anderen.
Zomaar twee vieringen waardoor de advent meer inhoud krijgt. Ik zie al uit naar 14 december 19.30 uur als de tweede meditatieviering in Hugo Oord plaats vindt. Gewoon samen even afstand nemen van het hectische leven door een combinatie van goede liederen, stilte en richting gevende teksten. Kerstmis, here we come!
 
Ad
15:21 01-12-2006
J.P.Stegers
Op 1 december wordt overal ter wereld extra aandacht besteed aan het Aids-probleem. Deze ziekte verschilt hierin van andere epidemieën dat de mensheid hieraan zelf voor een groot deel schuldig is. Er is nog steeds geen geneesmiddel, maar alleen een voor armen onbetaalbare medicijnencocktail om de ziekte af te remmen. Wereldwijd hebben veel politici en geestelijke leiders niet de verantwoordelijkheid genomen adequaat te reageren, om deze plaag beheersbaar te houden en patiënten menswaardig als zieken te behandelen.
Het is te gek voor woorden dat in veel landen hierdoor de maatschappij totaal ontwricht is. Hulpeloze slachtoffers, voornamelijk onschuldige kinderen en vrouwen, worden aan hun lot overgelaten, omdat men de ziekte gewoon ontkend heeft of alleen toegeschreven heeft aan homoseksuelen die hun eigen probleem maar moesten oplossen.
De Spaanse griep in wereldoorlog I veroorzaakte miljoenen slachtoffers, maar door AIDS zijn al meer dan 25 van de 65 miljoen besmette mensen gestorven.
Als katholiek vind ik het daarom alleen al onbegrijpelijk dat condoomgebruik in verband met het anticonceptiebeleid van Rome nog steeds verboden wordt en zelfs onbespreekbaar is.
Hebben wij niet als christenen het rentmeesterschap over de schepping gekregen en daardoor niet alleen de lusten maar ook de lasten; met name de medeverantwoordelijkheid voor deze groep.
Goed onderwijs en gezondheidszorg zijn onmisbaar, maar niet voldoende. Na deze klus die nog lang niet gerealiseerd is, mogen wij als christenen de verantwoordelijkheid verder niet alleen leggen bij economisch en maatschappelijk kwetsbare groepen, die de richtlijnen van de kerk goedgelovig volgen. Geef ze in woord en daad de middelen om in respect voor elkaar als onderdeel van de goddelijke schepping om te gaan met seksualiteit in de breedste zin van dit woord. Dat zal veel wijsheid vragen. Ik heb er ooit één gehoord van Wim Kan: “Als je het spel zelf niet speelt, moet je je ook niet met de spelregels bemoeien!”.
17:52 16-11-2006
J.P.Stegers
Sint Maarten heeft bij de meeste kinderen nog maar weinig met het christelijk geloof te maken. Zoals mijn buurvrouw al zei over twee neefjes die uit Zuid-Holland kwamen:”Ze snappen niks van het Sint Maartengebeuren, maar ze hadden na twee huizen al door hoe het werkt. Hard meezingen en dan je lege tas laten zien en naar het volgende huis rennen.”
Als sociaal gebeuren vind ik het een positieve bijdrage voor het buurtgevoel. Alle kleine kinderen lopen zingend met hun lantaarn van deur naar deur. Op een uitzondering na is iedereen thuis. Veel van de 52 kinderen worden vergezeld door één van hun ouders of door een oudere broer of zus. Natuurlijk krijgen die pubers ook hun deel van de traktatie, mits ze zingen. Nu getuigt een tekst als “Groen is gras, gooi het snoep maar in mijn tas”niet van een groot gevoel voor de Sint Maartentraditie, maar het feit dat ze meelopen verdient een beloning. Op mijn knieën in de deur zwaai ik de maat en zing zelf hardop mee en bij ieder liedje geef ik een compliment. Die gezichten van de allerkleinsten zijn onbetaalbaar en doen je een hoop zorgen vergeten. Zo beleeft de hele buurt een positief uur en zie je overal mensen lachen en elkaar groeten.
Een ontnuchterend gevoel kreeg ik op 15 nov. bij het lezen van het NHD dat de paus een top houdt met de voorzitters van de 9 congregaties ( ordes van geestelijken) en de elf raden die samen de Curie vormen. Onder meer komt de vraag aan de orde of gehuwde priesters weer in het ambt kunnen worden toegelaten. Een vroegere aartsbisschop uit Zambia was geëxcommuniceerd nadat hij vier gehuwde mannen tot bisschop had gewijd. Wat hij gedaan heeft is niet correct, maar wel confronterend.
De verantwoording voor de pastorale zorg van geloofsgemeenschappen kan ertoe leiden dat kerkelijke leiders besluiten nemen die de kerkrechtregels overschrijden maar wel het recht onderstrepen van plaatselijke geloofsgemeenschappen op een volwaardig geestelijk leider uit hun midden. Lees Paulus er maar op na!
18:23 04-11-2006
J.P.Stegers
Allerzielen is een dag waarop ik altijd onrustig word. Allerheiligen leeft niet zo bij mij. Liever herinner ik me eenvoudige mensen in situaties, waar zij zich naamloos als heiligen hebben gedragen. Daartegenover kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat de laatste 25 jaar er mensen heilig zijn verklaard, waar kerkpolitiek en financiën een zodanige rol hebben gespeeld dat je er gerust vraagtekens bij mag zetten. Ik denk dan aan een tv-uitzending, waarbij een voorman van Opus Dei heilig verklaard werd en een beleefd applaus klonk en daarna bij Johannus de XXIII het Sint Pieterplein bijna ontplofte door het enthousiasme van de mensen. De massa van oprechte gewone gelovigen prikt door machtsspelletjes heen en zelfs tv-regisseurs kunnen dat niet verbloemen.
Op 1 november was ik in de kerk bij zo een viering waar mensen troost in konden vinden en gevoelens herkennen.
Sterk in de overweging vond ik de verbinding van Bijbelfiguren bijv. Rachel met voorbeelden van mensen in de huidige tijd. Zinnen als "Ik wil geen engeltje, ik wil mijn dochtertje terug" en "Je hebt het recht om verdrietig te zijn" raken je herkenbaar in het hart. De aandacht van de mensen voor deze woorden was intens. Bij het ophalen van het kruisje had ik het zelf ook moeilijk toen ik een goede kennis alleen op zijn beurt naar voren zag lopen. Wat zal er door hem zijn heengegaan? Het is te begrijpen dat sommigen met zijn tweeën naar voren gingen. Na de viering heb ik hem een stevige hand gegeven en een bemoedigende klap op zijn schouder. Op zo’n moment moet je er gewoon zijn en weet ik de juiste woorden toch niet te vinden. Hij was nog onder de indruk van de overweging.
Ik vind het symbolisch nog steeds een teken van dienstbaarheid dat na uitnodiging voor de communie eerst alle kerkgangers de communie krijgen en daarna als iedereen geweest is de mensen op het altaar.
Bij de communie had ik het gevoel niet alleen het brood, maar ook het verdriet te delen.
Ubi caritas et amor, deus ibi est.
22:16 15-10-2006
J.P.Stegers
Dinsdag 10 oktober was de verjaardag van mijn moeder en ik besloot bij mijn zus in Alkmaar een koppie te doen en langs moeders graf te gaan. De fietstocht leek veel op het leven van mijn moeder: vol hindernissen, onverwachte wegomleggingen, maar wel droog en zonnig met af en toe een dreigende wolk. Het was dat ik persé naar het StBarbara-kerkhof wilde, want om er te komen had je bijna een fietskaart en een kompas nodig. Je moest soms op goed geluk de juiste richting kiezen bij de afgesloten Nollenbrug, de Omval en de Bierkade. Het toppunt was zelfs de opengebroken Kapelsteeg vanwege riolering en glaskabelgedoe. Ik voelde me net een pelgrim zoekend naar een kerk voor antwoorden op mijn levensvragen en intussen allerlei praktische problemen overwinnend. Bij mijn zus kon ik tijdens het koffiedrinken en een broodje, lekker bijpraten en samen oplossingen bedenken om het onrecht in de wereld op te lossen, want zonder bemoeienis van officiële ambtenaren die ervoor gestudeerd hebben, lijkt dat altijd veel makkelijker te gaan.
Bij het familiegraf was het rustgevend stil. Herinneringen komen dan boven en naast alle problematiek ook alle zegeningen die we als familie gekend hebben. Ik zag niemand rondlopen en zong het ‘Libera me domine’. Een gevoel van bevrijding en een barmhartig oordeel door God stroomde door mij heen en zong ik uit. Even later in de kapel zei een vrouw, dat het mooi klonk tussen de graven en dat het overlijden van haar ouders voor haarzelf ook een bevrijding was. Ze had geen bezwaar toen ik vroeg of ik in de lege goedklinkende kapel vanwege de Mariamaand en de datum het lievelingslied van mijn moeder mocht zingen. Soms heb je momenten dat een lied je helemaal in bezit neemt en bij het ‘ora pro nobis nunc et in hora mortis nostrae’ kon ik vol emotie het tweede amen niet meer afmaken. Met betraande ogen pakte ik mijn fietstas en liep tussen andere mensen door de kapel uit. “U bent niet de enige met tranen”, hoorde ik de vrouw nog zacht fluisteren.
12:29 29-09-2006
J.P.Stegers
23 september sta ik na drie jaar weer als lekenvoorganger op het altaar. Dan gaat er veel door je heen, maar als mensen uit een parochie een beroep op je doen omdat ze vertrouwen in je hebben, kun je ze niet in de steek laten. Tijdens de redelijk druk bezochte twee vieringen is er veel aandacht van de kerkgangers en de lezingen lenen zich daar ook voor. Gelukkig zijn er jonge kinderen in de kerk die actief bij de vieringen betrokken kunnen worden, omdat ze in het evangelie met name genoemd worden. Mijn optreden wordt achteraf door veel mensen als verfrissend beschouwd. Op het eind van de viering bedank ik de koster, lectrice , misdienaar en organiste voor hun bijdrage en de kerkgangers voor hun trouwe aanwezigheid. Ik kan het niet nalaten geknield voor het tabernakel het Sancto te zingen als eerbetoon aan Gods aanwezigheid en ter bemoediging van mezelf omdat je als voorganger toch pastoraal actief bent en dat is in deze tijd een grote verantwoordelijkheid.
Woensdag 27 september word ik me dat bewust als tijdens de politieke beschouwingen op de tv een politica aandacht vraagt voor de internationale vrouwendiscriminatie en met name in één adem daarvoor mede verantwoordelijk stelt: fundamentele moslims, fundamentalistische christenen in de Verenigde Staten en de leiding van de Rooms Katholieke kerk. Ze heeft het dan o.a. over problemen van vrouwen in het kerkelijke ambt, de anticonceptie, de HIV-problematiek en economische uitbuiting. Ik zie al pubers die nog naar vieringen komen tijdens lessen op school hierop reageren. Zelfs volwassen parlementariërs reageren emotioneel en eisen uitleg. Pas als er specifiek onderscheid gemaakt wordt tussen de leiding en de kerkgaande gelovigen keert de rust weer.
Hoe houd je jongeren nog enthousiast bij de kerk als er in de politiek kritische opmerkingen over gemaakt worden, die feitelijk moeilijk te weerleggen zijn vanuit een geloof dat liefde, verdraagzaamheid en respect voor elkaar predikt. Hoe vertel ik het mijn kinderen?
17:55 11-09-2006
J.P.Stegers
Zondag 3 september vond ik in Zweden eindelijk een katholieke kerk die open was en waar om 11 uur een dienst was. Tot mijn grote verbazing bleek dat uit een communiteit van Franciscanen een priester officieel aangesteld werd als pastoor van die parochiekerk. De sleutel werd officieel overhandigd en hij kreeg de zegen van de bisschop. Een warm mens zonder overbodige drukte die na de viering door veel parochianen aangesproken kon worden. Achteraf was er een gezellige lunch voor een kleine en kleurrijke groep parochianen die soms van ver gekomen waren en mij veel uitlegden want mijn Zweeds is niet geweldig. Heel apart dat juist op deze dag in Zweden een nieuwe pastor aangesteld wordt daar waarop hetzelfde moment in het Kruis een pastor afscheid neemt, omdat het beleid van de bisschop in Haarlem het hem onmogelijk maakt te kunnen functioneren op de manier zoals de pastor dat zelf graag zou willen. Werken als pastor kun je eigelijk alleen goed doen als je volledig achter je werk staat en jezelf herkent in waar die kerk voor zegt te staan. Als je daarin bevestigd wordt door wat er iedere keer weer in de lezingen staat en je dat kunt waarmaken in het contact met de parochianen is het een zware maar dankbare taak. Werken op een manier die indruist tegen je gevoelens en je overtuiging is slopend en dan moet je ter bescherming van jezelf de conclusie trekken.
Ik was behoorlijk geëmotioneerd tijdens de viering. Ik vond het allemaal wel heel bizar, maar het geeft wel aan hoe gevoelig sommige zaken liggen. Persoonlijk was ik behoorlijk van slag en tegelijk blij dat ik de dienst had bijgewoond. Ik had een groot gevoel van solidariteit met pastores.
Ik was blij na de dienst het volgende gezongen te hebben tot plezier van enkele gelovigen die dat later lieten blijken: “Sancto sancto sancto, micorason te adoro, micorason te bendigo, sancto eres senor”
Vrij vertaald: “Heilige God vanuit het diepst in mijn hart bid ik knielend tot U, want u bent de Heer” Stockholm, Sjaak
Berichten: 76 t/m 90 van de 151.
Aantal pagina's: 11
Nieuwer3 4 5 [6] 7 8 9Ouder